Vliegtuigterror

Gelukkig, Op de rij voor me begint als de deur nog niet eens gesloten is een klein monster te janken. Alleen al de gedacht aan een 5 uur durende vlucht zonder schreeuwend, jankend kind binnen 5 meter van mijn eigen stoeltje zorgt er voor dat het koude zweet me uitbreekt.

En dat terwijl de dag zo perfect begon. Twee uur voor vertrek uit Sharm El Sheikh werden we op het vliegveld gedropt waar de incheckbalie gelukkig open was. Leek. Want hoewel de druk bellende Ghalid Hossam achter de balie de indruk wekte dat hij de wachtrij van een kleine 150 Nederlanders binnen een sigaret of 3 weg gewerkt zou hebben stonden we bij het aanbreken van Hossams tweede pakje Marlboro nog immer op de zelfde plek.

“Thiz is a call for pazzengerz of fligt 182 to Amzterdam. Inmediatly proceed to gate 3 for boarding, last and final call, please proceed to gate fast, realy fast” De stem uit de speaker bezorgd Hossam zweet plekken op zijn smoezelige overhemd, goed zichtbaar als hij de lacherige groep Hollanders tot kalmte maant met de armen hoog boven zijn hoofd geheven.

Storing. De Egyptische PC met MS Dos is rokend tot stilstand gekomen en Hossams pogingen tot reanimeren zijn al bij voorbaat vruchtelozer dan een poging van de broer van Osama Bin L om de VS in te komen.

Gelukkig hebben ze in Egypte overal een oplossing voor. Een sticker. Kregen wij vroeger in groep 5 als je de tafel van 3 foutloos op kon zeggen, hier is het de oplossing voor een falend computer systeem. Stickertje met stoelnummer op een verder blanco boardingpass en hoppa die douane door. Nog 7 minuten tot departure dus we hebben zelfs nog ruim de tijd om de airport catering te testen.

Douane dan. In tegenstelling tot de bekrompen Westerse gedachtengang zijn ze in Egypte niet bang dat mijn anderhalve liter fles met water op mysterieuze wijze tot bom zal transformeren en het toestel van Transavia er van zal weerhouden om zijn bestemming te bereiken.

Aan boord slaat dan toch het noodlot toe. De tv schermpjes weigeren keer op keer dienst. Gedoemd zijn we. Hoe kunnen we ooit in Amsterdam aankomen als we de veilgheidsinstructievideo niet kunnen bewonderen?! Panisch zoek ik boven mijn hoofd naar een reddingsvest en onder mijn stoel naar een zuurstofmasker. Kut, hoe krijg ik die riem vast? Straks botsen we en zal je zien dat ik als enige door de voorruit vlieg.

Gelukkig is onze redding nabij. Onze chagrijnige purser heeft, in tegenstelling tot de 200 passagiers, het filmpje vaker gezien. Op monotone wijze maakt zij me, visueel ondersteund door haar collega’s van de ‘cabin crew’, duidelijk dat de zuurstof van boven komt en de zwemvesten onder je stoel liggen.

Nog geen half uur later staan we weer aan de grond. Supersonisch, denk ik verbaasd. Tot ik me realiseer dat Schiphol niet midden in een woestijn ligt. Natuurlijk, tussenlanding. Hurghada. Als iedereen die zijn vakantie hier gaat beginnen uitgestapt is krijgen wij, de vakantiegangers die zo snel mogelijk naar huis willen, het verzoek om het vliegtuig ook te verlaten. We gaan immers over drie kwartier pas weer verder.

Ach, een paar extra zonnestralen is niet weg, denk ik als ik naar de bus loop die ons naar de terminal zal brengen. De deuren sluiten en de chauffeur zet het gevaarte in zijn versnelling, geeft gas en.. remt weer. Is er iets mis? De deuren zwaaien weer open. We zijn er. Op nog geen 10 meter van ons vliegtuig mogen wij ons diesel gestookte transport weer verlaten.

Toevalligerwijs kom ik dan de broer van Hossam tegen. Hij is opgeleid aan de Universiteit van Caïro tot toiletjuffrouw en vraagt gretig om waardering voor deze prestatie in de vorm van fooi. De geur echter, die mijn neus binnen dringt als ik in Achmeds domein mijn blaas leeg doet me vermoeden dat Achmed niet Cum Laude geslaagd is aan de Urinoir University. De fooi houd ik dan ook maar op zak.

Na een minuut of 10 mogen we gelukkig de bedompte ruimte, waar naast Achmeds WC’s verder geen vertier te vinden is, weer verruilen voor de bus terug naar het vliegtuig. Overigens niet voordat onze tassen, 10 minuten daarvoor uit hetzelfde vliegtuig getrokken, door een scanner gegaan zijn. Je weet immers nooit wie er bij Achmed een wc-rol verduisterd heeft.

Afijn, uiteindelijk vertrekken we dan toch voor onze 5 uur durende vlucht naar Amsterdam. Met het vuvuzela achtige gejank van de rij voor me op de trommelvliezen sluit ik de ogen. Tot straks, tot in Mokum. Tevreden val ik in slaap.

Wiz.

Klaar. En nu?

Precies 11 weken na de ontdekking van de uitzaaiingen zat ik weer bij mijn dokter in de spreekkamer. Prachtig bloed. Waarden die niet voor een willekeurig gezond mens onder doen. Goed nieuws dus allemaal, enkel nog even de scan van half februari afwachten of de lymfeklier er nog uit gesneden moet worden*. Afijn, dat is van latere zorg. Maar hoe gaat het nu met me, vraagt de dokter. Nou wel aardig, ik ben alleen enorm verkouden. En ik heb wat gevoelige spieren en botten. En ik heb een klote (haha) conditie. Ik wil weer in beweging komen.

Ik vertel de dokter niks vreemds merkt hij op. Het is nog geen 2 weken geleden sinds de laatste chemo, ik ben nog maar net klaar. Ja dokter, dat weet ik wel. Maar ik zit al 11 weken uit mijn neus te vreten. Het houd een keer op, ik wil aan de gang. September, de Dam tot Dam loop. Daar moeten we vlammen, althans, dat is het doel. Prima doel al zeg ik het zelf, 8 maanden vanaf nu.

Dat gaat hem niet worden. Wat zeg je dokter? Dat wordt hem niet? Ha, moet jij eens opletten. Ik blijf stiekem nog een beetje een klein kind, dus alles wat onmogelijk is, niet mag of ongepast is wordt per direct een levensdoel. Twee dagen later direct de Dutchies onder gebonden en gestart met de training. Rustig opbouwen, een 10 weken schema om op 5 kilometer non stop te komen.

En wat was het heerlijk, ik liep bij vlagen te hijgen als een oud paard, maar met het zonnetje in mijn gezicht liep ik een half uur lang te stralen door Andijk. Want ik was er weer. We waren weer begonnen, de beer is los. Ik kijk er nu al naar uit om in september bij de maandelijkse controle mijn Dam tot Dam bewijs bij de dokter op tafel te gooien. Want wat er wel en niet kan, bepaal ik lekker zelf.

*De lymfeklier in mijn buikholte wordt op de scan van half februari bekeken. Mocht deze groter dan 1 cm zijn dan wordt deze operatief verwijderd. Niet omdat het tumorcellen zijn, maar omdat het ‘embryonale cellen’ zijn, die mogelijk in tientallen jaren uit kunnen groeien tot een nieuwe tumor. Vandaar dat deze cellen dan preventief geruimd worden. Als zijnde een jong kalfje tijdens de gekke koeien ziekte. Of een kuikentje tijdens de vogelgriep.

2011, een jaar van uitersten.

Hoge pieken. Diepe dalen. Zelden zal een jaar zich zo ver richting het uiterste in zowel positieve als negatieve manier begeven hebben. 2011 is een jaar van extremen geweest. Nou vertelde een wijs man mij ooit dat je zonder dieptepunten ook geen hoogtepunten kan hebben dus daar heb ik me aan vast gehouden maar toch, extremen zijn eigenlijk alleen aan de positieve kant van de lijn te waarderen.

Het jaar begon prachtig in Australie. Ik bevond me al 4 maanden aan de andere kant van de wereld en had het geluk om daar mijn ouders te mogen verwelkomen. Om ze wegwijs te maken in mijn ‘nieuwe’ wereld. Om samen met mijn vader en moeder onder meer de Great Ocean Road te zien maar ook om samen met ze naar de Australian Open Tennis te gaan. Enpassant pakten we ook nog de mooist pot van het toernooi live in het stadion mee, namelijk de halve finale tussen Ferrer en Murray.

Ook gaf 2011 mij de mogelijkheid om het, in mijn ogen, mooiste land van de wereld te bezoeken. Want Nieuw Zeeland is werkelijk waar fantastisch. Indrukwekkend. Gigantisch indrukwekkend. Met open mond zat ik kwijlend achter het raampje van de bus naar dit prachtige land te kijken. Heb je nog geen vakantie plannen, ga naar Nieuw Zeeland. En als je er toch bent, pak je meteen even een van de hoogste bungee’s van de wereld mee (134 meter). Of je gaat skydiven in Taupo. En mocht je hoger krijgen, neem dan zeker even een Fergburger mee in Queenstown. De beste ter wereld. Ja dat klinkt overdreven, ja dat vond ik ook. En dan neem je er eentje en denk je ‘Fuck, ze hebben gelijk. Dit IS de beste burger ter wereld’.

Helaas komt er aan alle mooie reizen een einde. Soms zelfs eerder dan oorspronkelijk gepland. Maar ik moest terug, Amsterdam riep. Want er stond iets bijzonders te gebeuren. De derde ster. Op de 15e mei speelde Ajax thuis tegen FC Twente in een rechtstreeks duel om de landstitel, die derde ster komt naar Amsterdam. Daar moet ik bij zijn, dus het vliegtuig in en naar huis. En ik had gelijk, de derde ster kwam naar Amsterdam, wat een wedstrijd, wat een feest, wat een jetlag, maar we hadden hem.  Ajax – FC Twente, 3-1. Dertig landstitels. Eindelijk. Daar doen we het allemaal voor.

Zoals het een goed jaar betaamd ging het snel verder, er moest namelijk iets bedacht worden omtrent het woord toekomst. Een Master Eventmanagement & Marketing leek mij drie maal per week naar Rotterdam te trekken maar op het laatste moment werd deze studie afgeblazen, te kort aanmeldingen. Zowel geen woorden als daden dus, in Rotterdam. Jammer, maar je moet door.

Dus je solliciteert begin augustus, naar een job in de evenementen industrie. Opbouw, afbouw van podia, tenten, licht, geluid. Summerpeak, maar dan in het groot. Lange dagen, maar het is geweldig. Een kijkje achter de schermen, daar waar je normaal alleen tijdens het feest zelf voor veel te veel geld los kan gaan. Ook de collega’s zijn gezellig, sterke verhalen wisselen minder sterke verhalen af. Maar ook serieuze verhalen komen langs. Zo verteld mijn collega T. over de teelbalkanker die hij in december 2010 ontdekte. Waar hij voor behandeld is met chemo. Heftig man. Blij dat het goed met je gaat nu.

Een week later hang je in een klimtuigje op 15 meter hoogte boven het Extrema Belgie festivalterrein een podium uit elkaar te trekken. Klimtuigjes kunnen vervelend zijn. Klimtuigjes trekken namelijk je zak omhoog. Maar gelukkig, het is pauze. Effe naar de wc om te pissen en me zak even wat ruimte te geven. Fuck, wat is dit nou? Het zal toch niet? Een knobbel op mijn linker bal. En T. vertelde vorige week nog… Afijn, we weten hoe het afgelopen is.

Kanker, uitzaaiing, chemotherapie, kale koppen, verveling, woede, frustratie, pijn, vermoeidheid, rukken op commando, dromen. We hebben het allemaal kunnen lezen. De afgelopen twee maanden zijn zwaar geweest. Loodzwaar. Ga er maar eens aan staan. Maar, je weet waar je het voor doet. En nu terwijl ik dit schrijf, komen voor het eerst de tranen. Tranen waarvan ik mezelf al twee maanden af vraag waar ze bleven. Eindelijk. Op het randje van 2011 komen ze nog net. We zijn er bijna, een nieuw jaar, nieuwe ronde nieuwe kansen.

Twee maanden ben ik nu onderweg, twee maanden die eigenlijk voorbij gevlogen zijn. Acht weken terug belde dokter Kerst mij terug dat het mis was, nu is de hele behandeling al weer praktisch achter de rug. Razendsnel. Dankzij jullie. Want zonder jou, die een lieve reactie achterliet op een van de vele facebook statussen, of jij, die een kaartje naar me stuurde. Of jij, die op bezoek kwam in het ziekenhuis.  Of jij, die een belletje waagde, een smsje stuurde. Maar ook jij, die naar me toe kwam in de kroeg. Stamelde dat je niet wist wat je moest zeggen. Jullie hebben laten zien wat jullie mij waard zijn. Jullie hebben mij door de afgelopen twee maanden getrokken. Jullie hebben er voor gezorgd dat ik deze mooie stukjes kan schrijven.

Ik wil jullie daar graag voor bedanken. Zonder jullie had ik vandaag geen punt achter dit jaar van uitersten kunnen zetten.  Geen periode kunnen afsluiten. Mede dankzij jou, kan ik dat nu wel. Bedankt.

Ik wens iedereen veel geluk en gezondheid in 2012.

Love, Wiz.

De laatste druppels

Godkolere wat een klote kamergenoot de laatste dagen. Alleen maar te jammeren over pijn als de zusters er bij zijn, is er echter bezoek gaat het pijncijfer significant omlaag. Knettergek werd ik er van. Laat dat soort mensen lekker met elkaar op een kamer liggen zodat ik als jonge gast daar geen last van heb. Het verstoorde mijn zoektocht naar motivatie voor de laatste dag. Een oud wijf van 389 jaar oud dat alleen maar loopt te mekkeren en er uit ziet als ma Flodder motiveert niet echt zeg maar.

Wat me gister wel motiveerde is het feit dat ik nog maar 1 dag te gaan had. De chemo zit er nu namelijk op voor het leeuwendeel. De laatste druppels bende zijn mijn lichaam gister rond 17:00 ingelopen en nu is het nog slechts twee maal een shot toegediend krijgen van mijn favoriete verpleegster op de dagbehandeling.

En dan is het gewoon weer achter de rug. Het kan snel gaan. Zijn we nu bijna 8 weken na de uitzaaiingsdiagnose en het is gewoon bijna klaar. Alle kwaadaardige vellen om zeep geholpen door mijn chemo leger. En dat terwijl ik redelijk fit gebleven ben. Ik bedoel, als ik het weekend voor deze laatste chemo week nog 3 dagen in de kroeg kan zitten kunnen we wel stellen dat de basis conditie redelijk op orde was en dat ook nog steeds wel is, ondanks de vermoeidheid.

Ik ben benieuwd naar de komende weken en maanden. Hoe zal het gaan? Wat kan wel en wat kan niet? Hoe snel gaat de conditie vooruit? Wanneer kan ik weer knap een paar biertjes doen? De marathon lopen? Oke dat laatste heb ik nog nooit gedaan maar hé, het is nooit te laat om te kijken waar je talenten (niet) liggen.

Ik kijk er naar uit om met een hardloopschema te beginnen, om m’n haar voor het eerst weer te doen, om m’n eerste biertje weer te drinken, om uiteindelijk weer te voetballen. Om straks eerst m’n verjaardag te vieren samen met iedereen die mij zo gigantisch gesteund heeft tijdens deze periode. Om naar Manchester te gaan om Ajax daar te zien vlammen. Om naar Egypte te gaan om deze periode af te sluiten met een weekje zon, zee en strand.

Maar allereerst kijk ik er naar uit om de komende dagen heerlijk thuis Kerst te vieren. De laatste druppels chemo zitten er in, het kan alleen nog maar vooruit gaan vanaf hier.

Het mooie van toekomst is dat het met één dag tegelijk komt.

Live the moment.

Wiz

Verveling

Voor de zevende keer vandaag lees ik het nieuws op nu.nl, maar er is verdomd weinig veranderd in vergelijk met tien minuten geleden. Aanslagen, economische crisissen en ander leed blijkt zich trager te voldoen dan de tijd die het mij kost om er een nieuwsbericht ‘van onze verslaggever’ van voor tot achter en terug te lezen. Zelfs op facebook weten mijn vriendjes me niet meer dan enkele minuten per dag te vermaken met updates als ‘schijten @ wc’ of ‘Haat aan de filerijders’. Verveling is troef.

Ik mag niet zoveel. De dokter heeft mij uitgesloten van mijn werk als evenementen bouwer en buitenspel gezet als sierlijke artiest van Andijk 3. Ik mag niks. Ja natuurlijk, ik mag van alles. Maar zoals gezegd veranderd er niet zoveel in de wereld. Internet, het medium dat u niet bij kunt houden. Nou, ik kan het je vertellen, internet gaat niet snel genoeg want ik verveel me stierlijk.

Vervelend ook, is dat je niet geheel helder bent door de chemo. Ik mag namelijk prima met een boekje op de bank zitten, maar die chemo bende heeft er voor gezorgd dat ik aan slechts twee pagina’s genoeg heb. Heb ik die twee pagina’s gelezen, heb ik eigenlijk geen idee wat er stond. Dat blijft niet hangen namelijk. Concentratie is ver te zoeken en het lezen van een boekje valt dus af om de verveling te bestrijden.

Sowieso, alles wat ik mag doen, is niet het geen ik momenteel wíl doen. Een boek lezen, een filmpje kijken, surfen op het internet, een tijdschrift door bladeren, een potje Fifa op de xbox. Het is allemaal niet zo spannend als dat alles is wat je mag doen. Al kan ik op een dag als vandaag nog een uurtje met de hond door de vooroever banjeren. Dat was de afgelopen dagen met die regen ook wel anders. Ik laat me niet graag voor de baas nat regenen, in mijn vrije tijd is dat helemaal uit den boze.

De mens is zo geprogrammeerd. Dat zie je al bij kleine kinderen. Vertel ze wat niet mag en juist dat is spannend. Waarom beginnen al die 13 jarige comadrinkertjes met zuipen? Juist omdat het niet mag. Want dat is leuk. En met een blikje cola in de speeltuin hangen is toch een stuk minder cool. Ik ben dan ook niet verbaast dat de tv, de xbox, de krant en het internet mijn neus uit komen. Maar vervelend is het wel. Ik wil rennen, vliegen, jagen, er op uit, zuipen, voetballen, kantine, cultura, beer. Ik wil alles wat niet mag.

Ik zet zo nog maar even een aflevering van Californication aan. Dan kan ik in ieder geval kijken naar alles wat ik zelf over ruim twee weken pas weer met mate mag gaan doen.

Wiz.

Gezondheidsupdateinformatieblog

Geen verhaal over rukken op commando, kale koppen niet te stoppen of de zusters in het ziekenhuis (Dat komt vrijdag of zaterdag weer) maar een nieuwe lading positieve informatie naar aanleiding van de controle bij de dokter in het Antoni van Leeuwenhoek ziekenhuis gisteren.
- Tumormarkers in het bloed hadden een waarde van 27 en 38 vóór de chemotherapie begon. (max 7 en max 10 is omschreven als gezond en dus toegestaan). Momenteel is de waarde van deze tumormarkers 3 en <1. Dit betekend dat in principe alle kwaadaardige cellen in mijn lichaam om zeep geholpen zijn. Toch raadde de dokter mij aan om de laatste BEP kuur gewoon te volgen. Om er maar helemaal zeker van te zijn.
- Wittebloedcellen. Het niveau was voor aanvang van de tweede kuur te laag, dus na de tweede kuur kreeg ik een spuit welke de aanmaak van de Wittebloedcellen moest stimuleren. Omdat ik ook hier uiteraard uitstekend op reageer was het gehalte wittebloedcellen momenteel 3x zo hoog als bij een normaal mens. Prima dus!
- Laatste kuur begint 1 dag eerder, zodat ik inplaats van 1e Kerstdag al de dag voor kerst thuis kom. Ik lig dus van 18/12 tot 24/12 in het AVL. De dagbehandelingen daarna zullen dus ook een dag eerder zijn, namelijk 27/12 en 3/1. 3 Januari is dus de laatste chemo dag!
- Half Januari bloedcontrole en afspraak met de dokter. Dit is de eerste controle van de komende 10 jaar.
- Half februari, bloedcontrole en CT Scan om te kijken naar het formaat van de lymfeklier waar de uitzaaiing in zat. Deze was in september in gezonde toestand 1cm. Bij aanvang van de chemo therapie was deze 2cm. Is de lymfe klier bij de scan in februari groter dan de 1cm afgelopen september dan moet deze operatief verwijderd worden in verband met een vergroot risico op andere vormen van kanker mocht je het laten zitten.

We kunnen dus wel zeggen dat ik best wel weer aardig gezond aan het worden ben!

Wiz

Biljartbal

Zondagavond zette ik de tv aan om een docu te volgen over Rafael van der Vaart. Het was nog niet begonnen want ik viel midden in een voorstukje voor Studio Voetbal. En heel even, was het als of ik in een soort lachspiegel terecht was gekomen. Want daar, op de tv, zag ik Jack van Gelder en Jan van Halst in een shot.

Nou is Jack wel wat dikker en heeft Jan meer een biljartbal dan ik, toch heb ik geen haar meer op m;n kop zitten. Net als deze mannen. Bij hun is het keus. Bij mij verplichte kost. Het is niet zo dat ik er wakker van lig, maar het is wel confronterend elke keer dat ik in de spiegel kijk, of mezelf in de spiegeling van een raam zie.

Een week of 6 terug wilde ik nog graag voor Thrilogy naar de kapper, het werd immers wel erg lang ondertussen. Dat zou nooit een hele nacht stampen goed blijven zitten. Maar nu, 6 weken later, lig ik met een kale kop als een kankerpatiënt uren lang te pitten overdag.

Het is moeilijk, confronterend, slopend en onwerkelijk. Nog steeds. Moeilijk om te beseffen dat ik kanker echt onder de leden heb. In mijn kop voelt het nog steeds als een ver van mijn bed show, maar óp mijn kop voel je de keiharde gladde waarheid.

Gelukkig zijn we al over de helft. Zowel qua weken als qua chemo zakken. En gaat het ondanks de vermoeidheid en een beetje koorts afgelopen woensdag nog best wel redelijk. Ik heb immers nog niet gekotst en mijn gewicht is nog zo goed als gelijk.

Aftellen. Elke avond weer een dag wegstrepen richting de toekomst. Richting januari. Vier weken nog, vier weken geconfronteerd worden met m’n kale kop en de chemo vermoeidheid. Elke dag doet het stiekem wel een beet je pijn. Maar vier weken, dat hou ik nog wel vol.

Wiz